Zoeken

Dune

  • Cinevision.be/nl quoteert Dune met een 3/5
  • Regisseur: Denis Villeneuve
  • Cast: Timothée Chalamet, Rebecca Ferguson, Oscar Isaac, Javier Bardem
  • Genre: Sciencefiction
  • Duur: 155 minuten
  • Releasedatum: 15-09-2021
  • Distributeur: Warner Bros
Bekijk de cover van de film "Dune"

Soms is de levenswandel van een film minstens zo interessant als de film zelf. Toen arthousefilmer David Lynch in 1984 meer budget in de schoot geworpen kreeg dan al zijn andere 80s- en 90s-projecten samen gekost hebben om Frank Herberts iconische sciencefictionbestseller ‘Dune’ naar het witte doek te vertalen, was het resultaat ongetwijfeld niet wat producer Dino De Laurentiis voor ogen had. Zowel critici als fans van het bronmateriaal spuwden de film uit en ook Lynch zelf weigerde later om uit de door de producenten vermassacreerde versie een nieuwe, eigen cut te distilleren. Toch belette dat de film niet om doorheen de jaren een cultstatus te verwerven met rabiate voor- en tegenstanders. Als ‘Dune’ anno 2021, oftewel de herinterpretatie van Herberts roman door de ogen van zelfverklaarde fanboy Denis Villeneuve, iets bewijst, is het dat een ultieme grote scherm-adaptatie al even utopisch als een vredespact tussen de Harkonnen- en de Atreides-familie.

Die twee families staan immers lijnrecht tegenover elkaar in de strijd om the spice, een geestverruimende drug die gedachtencontrole mogelijk maakt, maar tegelijk een essentiële grondstof is voor intergalactisch transport. Dit meest gegeerde goedje in het universum wordt ontgonnen op Arrakis, een woestijnplaneet met als bijnaam Dune en bevolkt door onder andere kolossale zandwormen en de weinig verwelkomende Fremen-gemeenschap. Wanneer hertog Leto Atreides (Oscar Isaac) samen met zijn vrouw Jessica (Rebecca Ferguson) en zoon Paul (Timothée Chalamet) door de keizer naar Arrakis gezonden wordt om daar de door de Harkonnens gecreëerde puinhoop recht te trekken, blijkt al snel dat hij in een hinderlaag gestapt is. Maar het plan van Harkonnen om voor eens en altijd af te rekenen met de Atreides-familie is buiten de uitzonderlijke krachten van zoon Paul gerekend.

De versie van Lynch kreeg onder meer als verwijt dat de plot een moeilijk te volgen rommeltje was. Hoewel Villeneuve er veel uitgebreider zijn tijd voor neemt – deze 155 minuten durende is slechts ‘Part One’ – is het ook nu moeilijk binnenkomen in Herberts universum. Zeker het traag meanderende eerste uur, waarin zowel alle verhoudingen tussen de personages en volkeren als de structuur van het melkwegstel in het jaar 10.191 uit de doeken wordt gedaan, vraagt dat je maar beter uitgeslapen aan de start verschijnt. De hypercleane regiestijl van Villeneuve, die – geholpen door ‘The Mandalorian’-cameraman Greig Fraser – weliswaar prachtige ruimtecanvassen schildert, zorgt er ironisch genoeg ook voor dat die uitgebreid voorgestelde karakters nooit echt tot leven komen.

Aan de getalenteerde Hollywoodcast zal het nochtans niet echt gelegen zijn. Of Timothée Chalamet daadwerkelijk de Mahdi van de moderne cinema is, zal moeten blijken uit het nog op groen studiolicht wachtende tweede deel. Hij zet een solide Paul Atreides neer, maar niet eentje waarmee je erg betrokken bent. We begrijpen de kritische Fremen dan ook heel goed als ze stellen in hem niet meteen de aangekondigde verlosser te zien. De talrijke bijrollen worden vertolkt door mooi volk als Oscar Isaac, Stellan Skarsgard, Rebecca Ferguson, Jason Momoa, Josh Brolin, Javier Bardem, Dave Bautista, Zendaya en Charlotte Rampling – zij het met wisselende overtuiging. Skarsgard valt maar bleek uit in vergelijking met de door Kenneth McMillan heerlijk campy vertolkte Harkonnen in de verguisde 1984-versie, terwijl Ferguson als Pauls moeder voor één van de beste vertolkingen uit haar carrière tekent.

Toch staan de personages vooral ten dienst van de plotmachinaties en de adembenemende shots die Villeneuve daarbij in gedachten heeft. ‘Dune’ mag dan zeer steriel zijn, de film ziet er wel degelijk prachtig uit. De actiescènes in de meer spectaculaire tweede helft doen je hartslag bovendien geregeld sneller slaan en tegen het einde slaagt de Canadese beeldenstormer er zelfs zonder obligate cliffhanger in om je toch te doen uitkijken naar de sequel. Met ‘Incendies’ en ‘Prisoners’ bewees hij uiteraard al tot wat voor uitmuntende dingen hij in staat is, maar na ‘Arrival’ en ‘Blade Runner 2049’ moet hij opletten geen one trick pony te worden. Hij verweet onlangs de Marvel-cinema eentonig te zijn, maar daarbij vergat hij wel fijntjes dat hij nu ook al voor de derde keer op rij hetzelfde kunstje toepast. Vakkundig toepast, dat zeker, maar zou deze koning van de klinische blockbuster weten dat donkere (sf-)verhalen ook mét emotie verteld mogen worden? Of om in Herberts universum te blijven: verandering van spice doet eten.

Peter Janssens

© Cinevision.be/nl

   Bioscoop

   DVD/Blu-Ray